Bir ilçenin sınırlarını aşan nüfusu, göç hikâyesi ve görmezden gelinen gücü…

Bazı ilçeler vardır, nüfusu tabelalarda yazan rakamlardan çok daha büyüktür. Suruç da onlardan biri…

Şanlıurfa'nın köklü ilçelerinden Suruç, bugün yalnızca kendi sınırları içerisinde yaşayan insanlarla değil, Türkiye'nin dört bir yanına dağılmış hemşehrileriyle de büyük bir nüfus ve toplumsal gücü temsil ediyor.

Peki, Suruçlular neden memleketlerinden ayrılmak zorunda kaldı?

Aslında bu sorunun cevabı, ilçenin son 35 yıllık toplumsal ve ekonomik geçmişinde saklı.

Özellikle 1990'lı yıllardan itibaren bölgede yaşanan güvenlik sorunları, sınır ötesi gelişmeler, toplumsal çatışmalar, aşiretler arası anlaşmazlıklar ve kan davaları birçok ailenin doğup büyüdüğü topraklardan ayrılmasına neden oldu.

Buna ekonomik sıkıntılar, tefecilik sorunu ve yerel yönetimlerde yaşandığı ileri sürülen adaletsizlikler de eklenince Suruç'tan başlayan göç, zaman içerisinde büyük bir nüfus hareketliliğine dönüştü.

Bir zamanlar aynı sokaklarda, aynı mahallelerde, aynı sofralarda buluşan aileler bugün farklı şehirlerde hayatlarını sürdürüyor.

Suruçluların önemli bir bölümü Şanlıurfa'nın Eyyübiye, Haliliye ve Karaköprü'ye yerleşirken, il dışında özellikle Gaziantep, Mersin ve Adana'da yeni hayatlar kurdu.

Özellikle Gaziantep'teki Suruçlu nüfusunun dikkat çekici boyutlara ulaştığı biliniyor. Üç dönemdir Suruçlu Vekiller Antep' i TBMM'de temsil ediyor. Gaziantep ile Suruç arasındaki akrabalık, ticaret ve sosyal ilişkiler bu bağın ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor.

Bugün Suruç'un kendi nüfusu yaklaşık 90-95 bin civarında. Ancak Türkiye genelinde Suruç nüfusuna kayıtlı vatandaşların toplamının 180 bin ile 200 bin arasında olabileceği tahmin ediliyor. Elbette bu rakamların resmî nüfus kayıtlarıyla doğrulanması gerekiyor.

Yani Suruç'u sadece ilçe merkezindeki nüfusuyla değerlendirmek, büyük resmi görememektir.

Suruç, bereketli toprakların, üretken insanların ve girişimci ruhun ilçesidir.

Suruç insanı değişime açıktır. Cesaretlidir, ticaret yapmayı bilir, çalışkandır ve gittiği yerde kendisine yeni bir hayat kurmayı başarır.

Ancak insanın kendi memleketinde kuramadığı hayatı başka şehirlerde kurmak zorunda kalması üzerinde düşünülmesi gereken bir meseledir.

Asıl soru şu: Bu kadar üretken, girişimci ve potansiyeli yüksek insan neden hâlâ memleketinden göç ediyor?

Suruç'un tarımsal zenginliği, insan kaynağı ve ekonomik potansiyeli düşünüldüğünde ilçenin çok daha farklı bir noktada olması gerekmez mi?

Göçü yalnızca ekonomik nedenlerle açıklamak da doğru değil. Güvenlik, toplumsal huzur, adalet duygusu, eğitim, istihdam ve yaşam kalitesi bir bütün olarak ele alınmalı.

Burada siyasete de önemli bir görev düşüyor.

Suruç'un nüfusunu değerlendirirken yalnızca TÜİK tablolarındaki ilçe nüfusuna bakmak yeterli değil. Şanlıurfa merkezinde, Gaziantep'te ve Türkiye'nin farklı şehirlerinde yaşayan Suruçlular da bu ilçenin sosyal, ekonomik ve kültürel gücünün bir parçasıdır.

Siyasetçiler, yerel yöneticiler ve karar vericiler bu gerçeği dikkate almalı.

Suruç'un meseleleri yalnızca seçim dönemlerinde hatırlanmamalı. İlçenin göç veren yapısını değiştirecek yatırımlar, üretim alanları, istihdam imkânları ve sosyal projeler gündemin merkezinde olmalı.

Üstelik mesele yalnızca Suruç'ta yaşayan insanlara hizmet götürmek de değil. Başka şehirlerde yaşayan Suruçluların bilgi birikimini, sermayesini, girişimci ruhunu ve memleket özlemini ilçenin kalkınması için harekete geçirmek gerekiyor.

SON SÖZ…

Suruç'un hikâyesi aslında göçün, özlemin, mücadelenin ve ayakta kalma iradesinin hikâyesidir.

Bir ilçenin gerçek büyüklüğü sadece nüfus tabelasında yazan rakamla ölçülmez. Yetiştirdiği insanlarla, başka şehirlerde kurduğu bağlarla ve memleketine duyduğu aidiyetle de ölçülür.

Suruç'un insanı dünyanın neresinde olursa olsun memleketiyle bağını koparmıyor.

Şimdi yapılması gereken, bu bağı yeniden bir kalkınma gücüne dönüştürmek.

Asıl mesele, bu büyük potansiyelin ne zaman ve nasıl memleketin geleceğine dönüştürüleceğidir.